This blog has reached the end of Thanks all friends for all the years we have traveled in the world of music together. Goodbye!!!

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2015

V.A.-Classics In The Metal (2013) cd 2

01 - At Vance- Four Seasons- Summer (Vivaldi Cover)
02 - Steve Grant's Barockestra- Hair and A G String
03 - Evil Masquerade- Ride of The Valkyries (Wagner Cover)
04 - Dark Moor- Swan Lake (Tchaikovsky Cover)
05 - Heavatar- Replica
06 - Dragonland- Rondo A La Turka (Mozart Cover)
07 - Lisegang- Sabre Danse Macabre (Khachaturian Cover)
08 - Emerson, Lake & Palmer- Romeo and Juliet
09 - Trans-Siberian Orchestra- Toccata (Bach Cover)
10 - Steve Grant's Barockestra- Flight of The Bumble Bee (Rimsky-Korsakov Cover)
11 - Epica- Presto (Vivaldi Cover)
12 - Space Odyssey- The Pagamo Thrill
13 - Kaledon- Goodbye My Friend
14 - At Vance- Summer 2nd Set (Vivaldi Cover)
15 - Iron Mask- Morgana's Castle
16 - Therion- Symphony No.9 (Dvorak Cover)
17 - Steve Grant's Barockestra- Badinerie (Bach Cover)
18 - Tierra Santa- Himno A La Alegria (Beethoven Cover)
19 - Angelica- Ave Maria
20 - Dark Moor- The Moon

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015

V.A.-Classics In The Metal (2013) cd1


01 - At Vance- 5th Simfoniа (Beethoven Cover)
02 - Steve Grant's Barockestra- Largo Al Factotum, Figaro (Beethoven Cover)
03 - Evil Masquerade- Badinerie (Bach Cover)
04 - Dark Moor- Four Seasons- Winter (Vivaldi Cover)
05 - Vitalij Kuprij- Opus I (Paganini Cover)
06 - Arachnes- The Barber of Seville (Rossini Cover)
07 - Luca Turilli- Caprice In A Minor
08 - Masterplan- Lonely Winds of War (Alexander Borodin Cover)
09 - Mägo de Öz- Czardas (Monti Cover)
10 - Steve Grant's Barockestra- Dance of The Cygnets (Tchaikovsky Cover)
11 - Epica- Montagues & Capulets (Prokofiev Cover)
12 - Skylark- Eine Kleine Nachtmusik K525 (Mozart Cover)
13 - Viper- Moonlight (Beethoven Cover)
14 - Pathfinder- Pathway To The Moon
15 - Stratovarius- Holy Light (Bach Cover)
16 - Therion- Il Trovatore (Verdi Cover)
17 - Steve Grant's Barockestra- William Tell Overture (Rossini Cover)
18 - Gaja Prelude- Mystic Formula
19 - Angelica- Der Holle Rache (The Queen of The Night's Aria. Mozart Cover)
20 - Aunt Mary- In The Hall of The Mountain King (Edvard Grieg Peer Gynt Cover)
21 - Warmen- Return (Salieri Cover)


Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015

Elvis Presley - Christmas 1957


01. Santa Claus Is Back In Town (Jerry Leiber, Mike Stoller) - 2:23
02. White Christmas (Irving Berlin) - 2:23
03. Here Comes Santa Claus (Right Down Santa Clause Lane) (Gene Autry, Oakley Haldeman, Harriett Melka) - 1:53
04. I'll Be Home For Christmas (Walter Kent, James Gannon, Buck Ram) - 1:53
05. Blue Christmas (Billy Hayes, Jay Johnson) - 2:07
06. Santa Bring My Baby Back (To Me) (Aaron Schroeder, Claude DeMetrius) - 1:52
07. Oh Little Town Of Bethlehem (Lewis H. Redner, Phillips Brooks, Elvis Presley) - 2:35
08. Silent Night (Joseph Mohr, Franz Gruber, Elvis Presley) - 2:23
09. (There'll Be) Peace In The Valley (For Me) (Thomas A.Dorsey) - 3:22
10. I Believe (Ervin Drake, Irvin Graham, Jimmy Shirl, Al Stillman) - 2:04
11. Take My Hand, Precious Lord (Thomas A.Dorsey) - 3:20
12. It Is No Secret (What God Can Do) (Stuart Hamblen) - 3:52


- Elvis Presley – vocals, guitar
- Scotty Moore – guitar
- Gordon Stoker - piano, backing vocals
- Dudley Brooks, Marvin Hughes - piano
- Hoyt Hawkins - organ
- Bill Black – bass
- D.J. Fontana - drums
- Millie Kirkham - backing vocals
- The Jordanaires - backing vocals (09-12)


Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015


The Allman Brothers Band was an American rock band formed in Jacksonville, Florida in 1969 by brothers Duane Allman (slide guitar and lead guitar) and Gregg Allman (vocals, keyboards, songwriting), as well as Dickey Betts (lead guitar, vocals, songwriting), Berry Oakley (bass guitar), Butch Trucks (drums), and Jai Johanny "Jaimoe" Johanson(drums). While the band has been called the principal architects of southern rock, they also incorporate elements ofblues, jazz, and country music, and their live shows have jam band-style improvisation and instrumentals.

The group's first two studio releases stalled commercially, but their 1971 live release, At Fillmore East, represented an artistic and commercial breakthrough. The album features extended renderings of their songs "In Memory of Elizabeth Reed" and "Whipping Post", and is often considered among the best live albums ever made. Group leader Duane Allman was killed in a motorcycle accident later that year, and the band dedicated Eat a Peach (1972) in his memory, a dual studio/live album that cemented the band's popularity. Following the motorcycle death of bassist Berry Oakley later that year, the group recruited keyboardist Chuck Leavell and bassist Lamar Williams for 1973's Brothers and Sisters, which, combined with the hit single, "Ramblin' Man", placed the group at the forefront of 1970s rock music. Internal turmoil overtook the band soon after; the group dissolved in 1976, re-formed briefly at the end of the decade with additional personnel changes, and dissolved again in 1982.

The band re-formed once more in 1989, releasing a string of new albums and touring heavily. A series of personnel changes in the late 1990s was capped by the departure of Betts. The group found stability during the 2000s with bassist Oteil Burbridge and guitarists Warren Haynes and Derek Trucks (the nephew of their drummer), and became renowned for their month-long string of shows at New York City's Beacon Theater each spring. The band retired in 2014 with the departure of the aforementioned members. The band has been awarded eleven gold and five platinum albums,[2] and was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 1995. Rolling Stone ranked them 52nd on their list of the 100 Greatest Artists of All Time in 2004.[3]

Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015

Molly Hatchet - Greatest Hits

Molly Hatchet is an American Southern rock/hard rock band that formed in Jacksonville, Florida, in 1975. The band is perhaps best known for their hit song "Flirtin' with Disaster" from the album of the same title. The band was founded by Dave Hlubek


Originating from and based in Jacksonville, Florida, Molly Hatchet shared influences and inspiration with what is perhaps the most well-known act in the Southern rock genre, Lynyrd Skynyrd, Another up-and-coming Southern rock act, .38 Special, were contemporaries and peers to the members of the Molly Hatchet. Dave Hlubek was the band's vocalist prior to Danny Joe Brown, and wrote and co-produced many of the band's songs. Hlubek has stated that the demise of Lynyrd Skynyrd opened the door for Molly Hatchet.[1] Members of the band 38 Special referred Molly Hatchet to manager Pat Armstrong.[1] Armstrong with partner Alan Walden had briefly been co-manager of Lynyrd Skynyrd in 1970. Armstrong signed on as Molly Hatchet's manager. Ronnie Van Zant was slated to produce Molly Hatchet's first album, having helped in writing arrangements and directing rehearsals prior to his death.[citation needed] Molly Hatchet cut their first demos in Lynyrd Skynyrd's 8-track recording studio using their equipment.[1] Other demos were cut in Jacksonville's Warehouse Studios. Warner Bros. Records expressed interest in the resulting recordings from these sessions.[citation needed] Molly Hatchet ended up being turned down by Warner Bros. who picked Van Halen over Molly Hatchet. After this setback, Molly Hatchet toured the Florida roadhouse and bar circuit. About six months later Epic Records signed the band to a recording contract, bringing in Tom Werman as a producer.

Tom Werman, a producer known for working with straight hard rock acts such as Cheap Trick and Ted Nugent, [2] combined boogie, blues and hard rock, making Molly Hatchet's sound different from more country-influenced acts such as Outlaws. Similar to the area's other Southern rock acts, their music in many ways expressed the values, hopes and excesses of some 1970s-era young adults in certain Southern metropolitan areas similar to Jacksonville, Florida.[citation needed]

The band recorded and released their first album, Molly Hatchet in 1978, followed by Flirtin' with Disaster in 1979. Molly Hatchet proceeded to tour behind therecord, building a larger fan base. Danny Joe Brown, lead singer, left the band in 1980 because of health and other reasons, only to return three years later.[3]

official site



Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015

The Clash - The Clash (1977)

This album was the first major punk record to be released in the UK. It was later released in the US on July 23rd 1979.

Iconic artwork, alongside themes of Britain’s disaffected youth, unemployment, drugs, rioting and oppressive policing acted as a blueprint for the burgeoning punk genre.

The album's cover version of Junior Murvin's Police & Thieves established an early connection between punk and militant reggae music.

The Clash were an English punk rock band that formed in 1976 as part of the original wave of British punk. Along with punk, their music incorporated elements of reggae, dub, funk, ska and rockabilly. For most of their recording career the Clash consisted of Joe Strummer (lead vocals, rhythm guitar), Mick Jones (lead guitar, lead vocals), Paul Simonon (bass guitar, vocals) and Nicky "Topper" Headon (drums, percussion). Headon left the group in 1982, and internal friction led to Jones's departure the following year. The group continued with new members, but finally disbanded in early 1986.

The Clash achieved commercial success in the United Kingdom with the release of their debut album, The Clash, in 1977. Their third album, London Calling, released in the UK in December 1979, earned them popularity in the United States when it was released there the following month. It was declared the best album of the 1980s a decade later byRolling Stone magazine. In 1982 they reached new heights of success with the release of Combat Rock, which spawned the US top 10 hit "Rock the Casbah", helping the album to achieve a 2× Platinum certification there. Their final album,Cut the Crap, was released in 1985.[2]

The Clash's politicised lyrics, musical experimentation, and rebellious attitude had a far-reaching influence on rock,alternative rock in particular.[3] They became widely referred to as "The Only Band That Matters", originally a promotional slogan introduced by the group's record label, CBS. In January 2003, shortly after the death of Joe Strummer, the band—including original drummer Terry Chimes—were inducted into the Rock and Roll Hall of Fame. In 2004, Rolling Stone ranked the Clash number 28 on their list of the 100 greatest artists of all time.[4]

Critic Sean Egan summarised what made them exceptional by writing, "They were a group whose music was, and is, special to their audience because that music insisted on addressing the conditions of poverty, petty injustice, and mundane life experienced by the people who bought their records. Moreover, although their rebel stances were often no more than posturing, from the Clash's stubborn principles came a fundamental change in the perception of what is possible in the music industry, from subject matter to authenticity to quality control to price ceilings."[5]

Side one
No.TitleLead vocalsLength
1. "Janie Jones" Strummer 2:03
2. "Remote Control" Jones, Strummer 3:00
3. "I'm So Bored with the USA" Strummer 2:25
4. "White Riot" Strummer 1:56
5. "Hate & War" Jones, Strummer 2:05
6. "What's My Name?" (written by Strummer, Jones, Keith Levene) Strummer 1:40
7. "Deny" Strummer 3:03
8. "London's Burning" Strummer 2:12

Side two
No.TitleLead vocalsLength
1. "Career Opportunities" Strummer 1:52
2. "Cheat" Strummer 2:06
3. "Protex Blue" Jones 1:42
4. "Police & Thieves" (written by Junior Murvin, Lee Perry) Strummer 6:01
5. "48 Hours" Strummer 1:34
6. "Garageland"


Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2015

Blue Oyster Cult - Imaginos 1988

Spanning three decades, Blue Öyster Cult has a long and storied history. The band got its start in the late ’60s on Long Island, New York, as the Soft White Underbelly, but each member had been involved in bands previously in high school and college, before ending up in the “right place at the right time” to create the beginnings of Blue Öyster Cult.

The threads that eventually wove together to create Blue Öyster Cult got their start in upstate New York.

Long Island native Donald Roeser and Albert Bouchard (of Watertown, New York) met at Clarkson College, in Potsdam, NY. The two were introduced by a mutual friend, Bruce Abbott (who later co-authored “Golden Age of Leather” with Donald). With Abbott and two other friends, they formed “The Disciples” and played college parties and local beer halls. The next year, the band reformed and played the same circuits as “Travesty” (named after the Blues Project album). Through all this, their studies fell by the wayside, and both Albert and Donald decided to quit college to concentrate on playing music full-time.

Eventually “Travesty” broke up, Donald and Albert took seperate paths for a while. Donald went back to Long Island, and Albert took a musical opportunity in Chicago. After moving there, though, the band fizzled, and Albert returned to NY and joined Donald. In the meantime, Donald had been jamming with local musicians, and had met a person that would become very influential in their future: Sandy Pearlman.

Sandy Pearlman became interested in rock music around the time of the British Invasion, and was a pioneering voice of rock criticism, opening a new field for creative writers like Lester Bangs. Both Pearlman and his friend Richard Meltzer were contributors for seminal magazine “Crawdaddy!,” the first magazine that dedicated itself to analysis of rock music and its culture.

Allen Lanier came into the fold by way of guitarist John Wiesenthal. Allen had accepted employment at a film company at which Wiesenthal was also an employee. After becoming acquainted, Wiesenthal invited Allen out to Long Island to meet and jam with the loose group of musicians he played with, and Allen began to regularly jam with them.

An old house near Stony Brook College became ground zero for the formative band, and casual jams with whomever happened to be hanging around began to turn into rehearsals with a core band, which included Wiesenthal, Donald, Albert, Allen and Andrew Winters, a school friend of Donald. It was 1967.

Pearlman (along with Meltzer and Wiesenthal) had been a student at Stony Brook, and was becoming increasingly involved in the music scene. When he heard the formative combo, he instantly recognized the talent at work. He had an idea for a band, and thought that this group of musicians had the chops to put that idea into play. The musicians saw that Pearlman’s contacts and stature in the local (and increasingly national) scene could help them spawn a career as well, and an alliance was formed.


  [01] I am the one you warned me of
  [02] Les Invisibles
 [03] In the presence of another world
 [04] Del Rio's song
 [05] The siege and investiture of Baron
 [06] Astronomy
 [07] Magna of illusion
 [08] Blue Oyster Cult
 [09] Imaginos




Clock strikes twelve and moondrops burst
Out at you from their hiding place
Like acid and oil on a madman's face
His reason tends to fly away
Like lesser birds on the four winds
Like silver scrapes in may
And now the sand's become a crust
Most of you have gone away

Come susie dear, let's take a walk
Just out there upon the beach
I know you'll soon be married
And you'll want to know where winds come from
Well it's never said at all
On the map that carrie reads
Behind the clock back there you know
At the four winds bar

Hey! hey! hey! hey!

Four winds at the four winds bar
Two doors locked and windows barred
One door to let to take you in
The other one just mirrors it

Hey! hey! hey! hey!

Hellish glare and inference
The other one's a duplicate
The queenly flux, eternal light
Or the light that never warms
Yes the light that never, never warms
Or the light that never
Never warms
Never warms
Never warms

The clock strikes twelve and moondrops burst
Out at you from their hiding place
Miss carrie nurse and susie dear
Would find themselves at four winds bar

It's the nexus of the crisis
And the origin of storms
Just the place to hopelessly
Encounter time and then came me

Hey!hey! hey! hey!

Call me desdinova
Eternal light
These gravely digs of mine
Will surely prove a sight
And don't forget my dog
Fixed and consequent

Astronomy...a star

Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015

Ahab - The Boats of The Glen Carrig [2015]

Ahab is a German funeral doom metal band founded in 2004 by Midnattsol guitarists Christian Hector and Daniel Droste and former Endzeit guitarist Stephan Adolph. The band is named after Captain Ahab, a character in the novelMoby-Dick by Herman Melville. Along with its name, the band also draws thematic and lyrical inspiration from Moby Dick– some songs even feature direct quotations from the book.[1]

Track listing

1. "The Isle" 10:11
2. "The Thing That Made Search" 11:06
3. "Like Red Foam (The Storm)" 6:25
4. "The Weedmen" 15:01
5. "To Mourn Job" 13:45
6. "The Light in the Weed (Mary Madison)" 10:31



The Light In The Weed (Mary Madison)
(It's been) seven years she'd been imprisoned
Seven years beset with dread
Seven years white death envisioned
Seven years of doubt well-fed

The desolation of the weed continent
And the cemetary of seas
Her volition turned all somnolent
Longing for an ease

There stood Mary Madison
Firmly the ladle she gripped
And out of some old bucket
Good ol' rum she dipped

Howbeit we won the day
The captain's wife was lost
Mary wallows in dismay
Pities (her demise) with disgust

So brace yourselves, ye seamen brave
Behold a bright light burning
Whenever be the seas so grave -
For man and maid the tide is turning

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2015

Jeff Beck - Truth (1968)

Geoffrey Arnold "Jeff" Beck (born 24 June 1944) is an English rock guitarist. He is one of the three noted guitarists to have played with The Yardbirds (the other two being Eric Clapton and Jimmy Page). Beck also formed The Jeff Beck Group and Beck, Bogert & Appice.

Much of Beck's recorded output has been instrumental, with a focus on innovative sound, and his releases have spanned genres ranging from blues rock, hard rock, jazz fusion, and an additional blend of guitar-rock and electronica. Although he recorded two hit albums (in 1975 and 1976) as a solo act, Beck has not established or maintained the sustained commercial success of many of his contemporaries and bandmates.[1][2] Beck appears on albums by Mick Jagger, Tina Turner, Morrissey, Jon Bon Jovi, Malcolm McLaren, Kate Bush, Roger Waters, Donovan, Stevie Wonder,Les Paul, Zucchero, Cyndi Lauper, Brian May, Stanley Clarke and ZZ Top.

He was ranked fifth in Rolling Stone's list of the "100 Greatest Guitarists of All Time" and the magazine, upon whose cover Beck has appeared three times, has described him as "one of the most influential lead guitarists in rock".[3] He is often called a "guitarist's guitarist".[1] Beck has earned wide critical praise and received the Grammy Award for Best Rock Instrumental Performance six times and Best Pop Instrumental Performance once. In 2014 he received the British Academy's Ivor Novello Award for Outstanding Contribution to British Music.[4] Beck has been inducted into the Rock and Roll Hall of Fame twice: as a member of the Yardbirds (1992) and as a solo artist (2009).

Truth is the debut album by Jeff Beck, released in 1968 in the United Kingdom on Columbia Records and in the United States on Epic Records. It introduced the talents of his backing band (later baptized as The Jeff Beck Group), Rod Stewart and Ronnie Wood, to a larger audience , and peaked at number 15 on the Billboard 200.


01.- Jeff Beck - Shapes Of Things
02.- Jeff Beck - Let Me Love You
03.- Jeff Beck - Morning Dew
04.- Jeff Beck - You Shook Me
05.- Jeff Beck - Ol' Man River
06.- Jeff Beck - Greensleeves
07.- Jeff Beck - Rock My Plimsoul
08.- Jeff Beck - Beck's Bolero
09.- Jeff Beck - Blues Deluxe
10.- Jeff Beck - I Ain't Superstitious


Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2015

Shanti - Shanti (1971, Reissue 2015)

For a brief period in the late ’60s, Indian music seemed on the verge of crossing over into the Western pop mainstream. Rock bands ranging from the Rolling Stones to the Lemon Pipers began incorporating Indian instruments like the sitar and the tabla as colorful, sometimes sinister, accents to their songs. George Harrison collaborated with musicians from the subcontinent on Beatles tracks like “Love You To” and “Within You Without You,” as well as his soundtrack to the 1968 film Wonderwall. Sitar legend Ravi Shankar, familiar to hip Western audiences since the late ’50s, became a genuine star, collaborating with scores of rockers and playing Monterey Pop and Woodstock.

While Western musicians often used Indian motifs superficially, to inject a touch of the exotic or the worldly into otherwise straightforward pop, there were exceptions. One of these was the short-lived band Shanti, whose sole release, their 1971 self-titled album, has now been reissued on CD for the first time by Real Gone Music. Shanti (from the Sanskrit for “inner peace”) comprised young Indian musicians Aashish Khan (sarod) and Zakir Hussain (tabla, dholak, and naal), as well as the California-based Neil Seidel (lead guitar), Steve Haehl (lead vocal and guitar), Steve Leach (vocal and bass), and Frank Lupica (drums), whose backgrounds were in rock and jazz.

According to Seidel, speaking to Richie

Unterberger in the liner notes for the reissue, Khan and Hussain viewed Shanti as a vehicle “to showcase the beauty of Indian music and promote it to the world.” The band would be “a mainstream pop thing with an Indian hook,” accessible to Western audiences primed by years of psych-pop with Eastern overtones. Khan and Hussain, the latter barely out of his teens, had already begun to develop reputations in their homeland, but both they and the American musicians were unknown in the States. They had an ally, however, in Richard Bock, a respected producer and co-founder of Pacific Jazz Records. Bock (who, incidentally, had previously recorded Hussain’s father Alla Rakha on a 1968 album with Buddy Rich) produced Shanti and helped the group get signed to Atlantic Records.

The songs on the seven-track album that resulted can be divided into three categories. The first includes “Good Inside” and “Lord I’m Comin’ Round,” the songs most steeped in Western pop. Here, the Indian instrumentation is minimized and largely reduced to decoration, as it was on trendy raga-rock records of the era. There’s not much about these records that distinguishes them from any number of West Coast rock bands of the era, whose ’60s psychedelia had begun transmuting into a rootsy, jazzier sound at the turn of the decade (e.g., the Grateful Dead).

The second category comprises pop songs that integrate Western and Eastern sounds in a more cohesive manner. The melody line to “Out of Nowhere” recalls the sort of tonalites characteristic of Indian music, while “I Do Believe” takes a free-form approach to structure and vaguely mystical lyrics (“how many years will it take till we learn / how to love, how the world turns? / it’s all in you”). There’s nothing inherently Indian about the songwriting of “We Want to Be Free,” but the density of the instrumentation sets it apart from the more pop-leaning songs on the record, especially given the prominence of Khan’s sarod, treated almost as a lead guitar

This blurring of the boundaries between Western and Indian instruments is also a feature of the third categories of tracks on Shanti: a pair of lengthy instrumentals composed by Khan. These are the least pop-centric tracks on the record, instead foregrounding traditional Indian sounds and approaches. Even so, there’s a conscious effort to integrate both Western and Eastern styles. The focus is on the Indian instruments for most of “Innocence,” but they’re joined at times by the rock rhythm section, and Seidel adds a country-rock guitar solo in the middle of the song. On the virtuosic showcase “Shanti,” the lead guitar doubles the Indian motif in places, while the sarod in turn cycles around a pop hook. Appropriately, as the track that shares the band’s name, it is the most representative of their ethos, showing how these separate styles of music can coexist and intertwine, borrowing from each other without pandering.

This one album proved the only testament of Shanti. Atlantic dropped the group, and no other label picked them up for a second album. (According to Seidel, the group auditioned for Apple Records, on an invitation from George Harrison; Ravi Shankar supposedly convinced Harrison not to sign them.) Khan and Hussain would go on to have successful careers in both India and the US. Hussain in particular has continued pursuing Shanti’s melding of Eastern and Western sounds, collaborating with Mahavishnu Orchestra’s John McLaughlin in Shakti, and the Grateful Dead’s Mickey Hart in a series of projects since the early ‘70s. Even if the concept for Shanti never quite coalesced into a world-uniting pop phenomenon, however, it’s worth seeking out for those moments where its potential is realized, and a glimpse of a new musical world comes into view.

Sally O'Rourke


Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015

Johny Cash American VI- Ain't No Grave (2010)

Johnny "J.R." Cash (February 26, 1932 – September 12, 2003) was an American singer-songwriter, guitarist, actorand author [2] who was widely considered one of the most influential musicians of the 20th century.[3] Although primarily remembered as a country music icon, his genre-spanning songs and sound embraced rock and roll, rockabilly, blues,folk, and gospel. This crossover appeal won Cash the rare honor of multiple inductions in the Country Music, Rock and Roll and Gospel Music Halls of Fame.

Cash was known for his deep, calm bass-baritone voice,[a][5] the distinctive sound of his Tennessee Three backing band, a rebelliousness[6][7] coupled with an increasingly somber and humble demeanor,[4] free prison concerts,[8][9] and a trademark look, which earned him the nickname "The Man in Black".[b] He traditionally began his concerts with the simple "Hello, I'm Johnny Cash"[c], followed by his signature "Folsom Prison Blues".

Much of Cash's music echoed themes of sorrow, moral tribulation and redemption, especially in the later stages of his career.[4][12] His best-known songs included "I Walk the Line", "Folsom Prison Blues", "Ring of Fire", "Get Rhythm" and "Man in Black". He also recorded humorous numbers like "One Piece at a Time" and "A Boy Named Sue"; a duet with his future wife, June Carter, called "Jackson" (followed by many further duets after their marriage); and railroad songsincluding "Hey, Porter" and "Rock Island Line".[13] During the last stage of his career, Cash covered songs by several late 20th century rock artists, most notably "Hurt" by Nine Inch Nails.

American VI: Ain't No Grave is an album by Johnny Cash, released posthumously on February 23, 2010, on American Recordings and Lost Highway Records.[1] Its release was three days prior to what would have been Cash's 78th birthday.[2] The album's music was recorded during the same sessions as American V: A Hundred Highways (2006) that took place during the final months of Cash's life. The album debuted at number three on the US Billboard 200 chart, selling 54,000 copies in its first week. Upon its release, American VI: Ain't No Grave received generally positive reviews from music critics.


I've wept for those who suffer long
But how I weep for those who've gone
Into rooms of grief and questioned wrong
But keep on killing

It's in the soul to feel such things
But weak to watch without speaking
Oh what mercy sadness brings
If God be willing

There is a train that's heading straight
To heaven's gate, to heaven's gate
And on the way, child and man,
And woman wait, watch and wait
For redemption day

Fire rages in the streets
And swallows everything it meets
It's just an image often seen
On television
Come leaders, come you men of great
Let us hear you pontificate
Your many virtues laid to waste
And we aren't listening

There is a train that's heading straight
To heaven's gate, to heaven's gate
And on the way, child and man,
And woman wait, watch and wait
For redemption day

What do you have for us today?
Throw us a bone but save the plate
On why we waited til so late
Was there no oil to excavate
No riches in trade for the fate
Of every person who died in hate
Throw us a bone, you men of great

There is a train that's heading straight
To heaven's gate, to heaven's gate
And on the way, child and man,
And woman wait, watch and wait
For redemption day

It's buried in the countryside
It's exploding in the shells at night
It's everywhere a baby cries

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2015

Nachtmystium - The World We Left Behind (2014)

Nachtmystium was an American psychedelic black metal band formed by Blake Judd, formerly known as Azentrius, and Pat McCormick.[1] The band's name is derived from the German word Nacht meaning "night", and the made-up term mystium which resembles the Latin adjective mysticum. Judd and McCormick combined the words to create the band's name, which they state means "Encompassing Darkness".[2] Nachtmystium released multiple critically praised albums between 2005 and 2012, including Instinct: Decay (2005), Assassins: Black Meddle, Part I (2008), and Silencing Machine (2012). Controversy marred the band's success in 2013, when Judd was arrested for theft charges and publicly admitted he had a severe drug problem. Over their 13-year run, Nachtmystium released seven full-length studio albums and headlined multiple concert tours.


1. "Intrusion" 2:44
2. "Fireheart" 5:15
3. "Voyager" 7:20
4. "Into the Endless Abyss" 8:27
5. "In the Absence of Existence" 6:51
6. "The World We Left Behind" 6:33
7. "Tear You Down" 5:18
8. "On the Other Side" 4:43
9. "Epitaph for a Dying Star" 7:29


Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015

Grand Magus-Triumph And Power - 2014


01 - On Hooves Of Gold
02 - Steel Versus Steel
03 - Fight
04 - Triumph And Power
05 - Dominator
06 - Arv
07 - Holmgång
08 - The Naked And The Dead
09 - Ymer
10 - The Hammer Will Bite
11 - Blackmoon (Bonus Track)



Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2015

Κώστας Σακκαλής -Στις αρχές του 1966 o Roky Ericson

Στις αρχές του 1966 η λέξη «ψυχεδέλεια» ήταν ακόμα άγνωστη στο ευρύ κοινό και σίγουρα άσχετη με τη μουσική, οι Beatles είχαν ήδη κατακτήσει τον κόσμο και με το "Rubber Soul" ξεκινούσαν τις πραγματικά ποιοτικές δουλειές τους και στο Τέξας μπορούσαν να σε πυροβολήσουν αν ήσουν άντρας με μακριά μαλλιά ή κοπέλα με κοντή φούστα. Κι όμως το ημερολόγιο έγραφε Ιανουάριος του '66 όταν μία ηλεκτρική κανάτα, μία γρέζα κιθάρα και κυρίως μία λυσσασμένη φωνή ούρλιαζαν "You 're Gonna Miss Me" και συνέπαιρναν όλο το Austin.

13th Floor Elevators
Η ιστορία ξεκινάει στην πραγματικότητα λίγο πιο πριν, όταν ο Roger Kynarg Erickson αποφασίζει να εγκαταλείψει το συγκρότημά του, The Spades, στο οποίο έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε. Η πρόσκληση ήρθε ένα βράδυ από τον μεγαλύτερό του, Tommy Hall (o Roky ήταν 17 και ο Hall 22), όταν τον είδε στη σκηνή κάποιου τοπικού club. Αρχικά η ιδέα ήταν ότι ο 17χρονος θα συνδυαζόταν με ένα άλλο τοπικό συγκρότημα, τους Lingsmen, κάτω από την εποπτεία και καθοδήγηση του Hall. Ο τελευταίος, όμως, χωμένος βαθιά στην κουλτούρα του (νόμιμου ακόμα τότε) LSD αλλά και αρνητικός στο να κρατήσει έναν πιο παθητικό ρόλο, δε μπορούσε να συγκρατηθεί στις πρόβες του συγκροτήματος και, καθώς δε γνώριζε κάποιο όργανο, αυτοσχεδίασε με μία πήλινη κανάτα ως πνευστό (μέχρι τότε υπάρχει αντίστοιχο προηγούμενο μόνο σε skiffle μπάντες) και ένα μικρόφωνο, πράξη που μελλοντικά θα σήμαινε την πιο παράξενη και απόκοσμη ενορχήστρωση που θα μπορούσε να φανταστεί το rock. Έτσι διαμορφώθηκε η σύνθεση των 13th Floor Elevators, που εκτός των προαναφερθέντων, περιελάμβανε τους Benny Thurman, John Ike Walton και Stacy Sutherland, σε μπάσο, drums και κιθάρα αντίστοιχα.

Η σχετική τοπική επιτυχία τους επιβεβαιώνεται όταν ο παραγωγός Gordon Bynum τους καλεί να ηχογραφήσουν ένα 45άρι για τη νεοσύστατη εταιρία του. Αυτό θα είναι το θρυλικό "You 're Gonna Miss Me", ένα από τα τραγούδια που στιγμάτισαν τη δεκαετία και συμπεριλαμβάνεται σε κάθε αντίστοιχη λίστα που σέβεται τον εαυτό της. Στην πραγματικότητα, δεν αποτελεί νέα σύνθεση, αλλά τραγούδι που ο Erickson εκτελεί από την εποχή των Spades και μάλιστα είχε ήδη ηχογραφήσει μία εκδοχή του. Η εκδοχή των Elevators είναι όμως ασύγκριτη. Πέρα από τις αρχετυπικές garage κιθάρες των Erickson και Sutherland και τον απροσδιόριστο ρυθμό του jug του Hall, αυτό που κλέβει την παράσταση είναι τα πρωτο-punk αλλά με επιρροές από blues και soul φωνητικά του Erickson, που μπορούν να συγκριθούν σε φρενίτιδα μόνο με την ορμητική φυσαρμόνικα του ίδιου, που ουσιαστικά κλείνει το κομμάτι. Στην άλλη πλευρά του δισκίου περιλαμβανόταν η σύνθεση των Hall/Sutherland, "Tried To Hide".

Η μεγάλη επιτυχία του δίσκου στην περιοχή του Austin δε θα ξεφύγει της προσοχής της International Artists, που θα υπογράψει αμέσως το συγκρότημα και θα επανεκδώσει το single, σε ευρύτερη αγορά αυτή τη φορά, με αποτέλεσμα την επιτυχία του ακόμα και σε περιοχές εκτός Τέξας και κυρίως, ίσως, στον κόλπο του San Fransisco, που ήδη είχε αρχίσει να διαμορφώνεται ένας καλλιτεχνικός πυρήνας. Ο δίσκος που θα κυκλοφορήσει θα τιτλοφορείται "The Psychedelic Sounds Of The 13th Floor Elevators" και αυτό από μόνο του αποτελεί μία ολόκληρη ιστορία. Βλέπετε, το Νοέμβριο του 1966, όταν και κυκλοφόρησε, σημειώθηκε και η κυκλοφορία άλλων δύο δίσκων που συμπτωματικά (;) περιλαμβάνουν τη λέξη «psychedelic» στον τίτλο τους για πρώτη φορά. Είναι το "Psychedelic Lollipop" των Blues Magoos και το "Psychedelic Moods" των The Deep, με το τελευταίο πάντως να κερδίζει στο νήμα τα άτυπα πρωτεία. Για την ιστορία, η λέξη αυτή πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον ψυχίατρο Humphrey Osmond σε μία συζήτησή του με τον έτερο ερευνητή των παραισθησιογόνων ουσιών, Timothy Leary, σε μία προσπάθειά τους να περιγράψουν την επίδρασή τους στον άνθρωπο. Πρότεινε λοιπόν ο δεύτερος: «To make this mundane world sublime, take half a gram of phanerothyme», για να αποκριθεί ο πρώτος: «To fathom Hell or soar angelic, just take a pinch of psychedelic». Γιατί σας τα λέμε αυτά; Μα γιατί οι ψυχότροπες ουσίες και κυρίως το LSD θα γίνουν η καθημερινότητα του συγκροτήματος και θα παίξουν το ρόλο τους στην ιστορία του Roky (όπως κυκλοφορεί πλέον, συνδυάζοντας τα δύο ονόματά του).

Ο πιο αφοσιωμένος και μελετημένος χρήστης του LSD υπήρξε όπως είπαμε ο Tommy Hall και δεν έχασε την ευκαιρία να μετατρέψει το ντεμπούτο του συγκροτήματος σε ένα μικρό μανιφέστο υπέρ του LSD. Αυτό, συνεπικουρούμενο από τους, δικούς του συνήθως, far out στίχους προφανώς συνέβαλε στη διάδοση του άλμπουμ, αλλά, βεβαίως, η πραγματική του αξία βρίσκεται σε ύμνους όπως τα "Roller Coaster", "Reverberation", "Fire Engine" κτλ. Ο θρύλος θέλει τη συντοπίτισσα Janis Joplin να επηρεάζεται από το άλμπουμ αυτό και μάλιστα να θέλει να προσχωρήσει στο συγκρότημα πριν τελικά φύγει για το San Francisco. Πολλοί μάλιστα αναγνωρίζουν το στυλ του Erickson στο μετέπειτα τραγούδι της.

Τα προβλήματα με τα ναρκωτικά και με το νόμο έχουν ήδη ξεκινήσει. Σε μία επιδρομή στο σπίτι του Hall, όπου το συγκρότημα περνούσε τον καιρό του, συλλαμβάνονται για κατοχή μαριχουάνας. Στο Τέξας του τότε αυτό θα ήταν αρκετό για κάμποσα χρόνια πίσω από τα κάγκελα, αλλά τη γλιτώνουν από κάποιο γραφειοκρατικό λάθος. Συγκεκριμένα, στην αστυνομική αναφορά γράφτηκε ότι «μικρή ποσότητα του ναρκωτικού ελέγχθηκε», το οποίο παρεξηγήθηκε ως «μικρή ποσότητα του ναρκωτικού βρέθηκε». Τη γλίτωσαν με αναστολή. Όλα αυτά κάπου αποδείχθηκαν παραπάνω από ό,τι μπορούσε να αντέξει ο drummer Walton και ο μπασίστας Thurman, που αποχωρούν για να αντικατασταθούν από τους Danny Thomas και Dan Galindo αντίστοιχα.

Η δεύτερη δουλειά τους με τίτλο "Easter Everywhere" θεωρείται από πολλούς πιο μεστή και η πεμπτουσία του ήχου τους. Βουτάνε περισσότερο στην ψυχεδέλεια και απομακρύνονται από το garage, όπως αποδεικνύει και το 8λεπτο αριστούργημά τους, "Slip Inside This House". Η φωνή του Roky εξακολουθεί να μαγεύει με την ερμηνεία της και αν αυτό κάπου είναι ολοφάνερο είναι στην καταπληκτική διασκευή στο "It's All Over Now Baby Blue", που σε συνδυασμό με το συνεχές «σχολιασμό» της κιθάρας του Sutherland αναδεικνύει μία μελωδική υπόσταση του τραγουδιού, την οποία ίσως ούτε ο ίδιος ο συνθέτης της να μην είχε συνειδητοποιήσει. Και ενώ η επιτυχία τους χτυπάει την πόρτα, το ίδιο κάνει και η αστυνομία, που θεωρώντας τους στίχους τους επικίνδυνους δεν τους αφήνει σε ησυχία.

Όχι ότι και οι ίδιοι δεν πήγαιναν γυρεύοντας. Ειδικά οι Hall και Erickson είχαν χαθεί στην αναζήτηση μίας «ευρύτερης αντίληψης» και «επέκτασης του ασυνείδητου», με αποτέλεσμα η ενασχόλησή τους με τη μουσική να γίνεται όλο και αραιότερη. Το 1967 ο Erickson συλλαμβάνεται για κατοχή μαρχιουάνας (ένα τσιγάρο!) και αντιμετωπίζει ένα δίλημμα. Ή να δεχτεί να δικαστεί με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει τη συγκεκριμένη εποχή και στη συγκεκριμένη πολιτεία (μέχρι 10 χρόνια κάθειρξη) ή να δηλώσει ότι το LSD επηρέασε το μυαλό του (ίσως όχι απολύτως ψευδές) και να ενταχθεί σε ψυχιατρική κλινική για περαιτέρω θεραπεία. Οι δικηγόροι του επιλέγουν τη δεύτερη λύση και τότε είναι που τα πραγματικά προβλήματα ξεκινούν για τον ήρωά μας.

Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, ας κλείσουμε το κεφάλαιο 13th Floor Elevators. Παρόλο που το συγκρότημα έχει πρακτικά διαλυθεί, η International Artists θα κυκλοφορήσει ακόμα δύο δίσκους τους. Ο ένας τιτλοφορείται "Live" (1968) και είναι μία ελεεινή, αλλά συνηθισμένη προσπάθεια των δισκογραφικών τότε να εκμεταλλευτούν τη φήμη ενός συγκροτήματος. Αποτελείται λοιπόν από studio outtakes και εναλλακτικές ηχογραφήσεις, με προσθήκη ψεύτικων ήχων κοινού. O επόμενος δίσκος, με τίτλο "Bull Of The Woods", περιέχει ελάχιστη συνεισφορά από τον Erickson ή τον Hall και είναι ουσιαστικά μία solo δουλειά του Sutherland, αξιόλογη σε κάθε περίπτωση. Το "May The Circle Remain Unbroken" αποτελεί τη μοναδική σύνθεση αποκλειστικά του Erickson και, μέσα στο εφιαλτικό σκηνικό που σκιαγραφεί, αποτελεί ίσως τον καλύτερο κρίκο με τη solo καριέρα που θα αργήσει λίγο, αλλά θα έρθει. Να σημειώσουμε επίσης ότι η τραγική ζωή του Erickson συχνά επισκιάζει το εξίσου τραγικό τέλος του Sutherland, που μετά από χρόνια προβλήματα με χρήση σκληρών ναρκωτικών πυροβολήθηκε από τη γυναίκα του το 1978. Ο Τommy Hall ζει ακόμα στο Τέξας, εξίσου χαμένος σε έναν ψυχεδελικό κόσμο, τον οποίο εξακολουθεί να ασπάζεται.

Για την ιστορία, πολλά ακυκλοφόρητα τραγούδια και εναλλακτικές εκτελέσεις έδωσαν την ευκαιρία σε άπειρες συλλογές να εκδοθούν, οι περισσότερες εκ των οποίων δεν αξίζουν τον κόπο και δίνουν λάθος εικόνα του συγκροτήματος. Αν θέλετε να επενδύσετε κάπου, κάντε το σωστά, βρείτε το box set "The Psychedelic World Of The 13th Floor Elevators" που έχει τα πάντα.

Διανοητική πτώση και μουσική εξύψωση
H παραμονή του στην ψυχιατρική κλινική Rusk State Mental Hospital με διάγνωση σχιζοφρένειας θα κρατήσει μέχρι το 1972. Στη διάρκεια αυτή θα υποστεί αρκετά ηλεκτροσόκ, χορήγηση θοραζίνης και βάναυσες ψυχοθεραπείες, που μόνο τέτοιες δε θα αποδειχθούν, αφού στην πραγματικότητα θα καταστρέψουν το μυαλό του, αφήνοντάς τον σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ό,τι ήταν όταν εισήλθε σε αυτήν.

Κατά τη παραμονή του στο ίδρυμα δε σταματάει να συνθέτει και ακόμα και να ηχογραφεί με την ακουστική του κιθάρα. Πολλές από αυτές τις ηχογραφήσεις θα δουν το φως της δημοσιότητας με την κυκλοφορία του δίσκου "Never Say Goodbye" το 1999. Φυσικά, οι εκτελέσεις στερούνται της ενορχήστρωσης που θα αποδείκνυε πώς ακριβώς τις είχε στο μυαλό του, αν και κάποιες θα μπορέσουν να επανηχογραφηθούν με κανονικό συγκρότημα στο μέλλον. Ακόμα κι έτσι όμως, η δύναμη των φωνητικών του χορδών, η συγκίνηση των συνθηκών ηχογράφησής τους αλλά και ο συνθετικός του οίστρος, που ουδέποτε τον εγκατέλειψε, κάνουν αυτές τις πρωτόλειες εκτελέσεις, που συχνά θυμίζουν τον Dylan των πρώτων δίσκων, υποβλητικές. Στις ηχογραφήσεις αυτές θα διαφανεί και ένα χαρακτηριστικό που θα είναι κυρίαρχο τουλάχιστον για τα επόμενα 10-15 χρόνια: Η εμμονή του με το μεταφυσικό και το εξωγήινο, απόρροια φυσικά της διανοητικής του κατάστασης.

Με την έξοδό του από την κλινική προσπαθεί να επανασυστήσει μία μορφή των 13th Floor Elevators μαζί με τον John Ike Walton. To εγχείρημα δεν προχωράει, όμως κατά πάσα πιθανότητα προλαβαίνει να ηχογραφηθεί το τραγούδι "The Interpreter" με αυτό το σχήμα, σε ζωντανή εκτέλεση, γεγονός που εξηγεί τη σύγχυση του να θεωρείται συχνά μέρος της δισκογραφίας τους σε bootleg εκδόσεις. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τις πρώτες solo προσπάθειες του Erickson, που θα καταλήξουν στα πρώτα του singles της δεκαετίας του '70. Και είναι εξαιρετικά! Μακριά από το μουσικό ύφος των Elevators, αλλά με την ίδια (και παραπάνω) τρέλα στα φωνητικά, κινούνται κάπου μεταξύ πρώιμου punk, hard rock/heavy metal και blues. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει λαμπρό το "Two Headed Dog (Red Temple Prayer)" (σε παραγωγή Doug Sahm των Sir Dougls Quintet), που είναι καταιγιστικό στο παίξιμό του και εφιαλτικό στη θεματολογία του - ενδεικτικά και τα δύο της ψυχολογίας του Erickson.

Το συγκρότημά του λέγεται πλέον Bleib Alien, που έχει διττό νόημα. Αποτελεί ταυτόχρονα αναγραμματισμό/παραπομπή στο Bible Alien αλλά και το Bleib Allein, που στα γερμανικά σημαίνει «παραμένω μόνος». Μετά από λίγο, η λέξη bleib κόβεται και ετοιμάζεται ο πρώτος δίσκος των Roky Erickson & The Aliens. Ο τίτλος του είναι "Evil One" για την Αμερική, αλλά και "I Think Of Demons" για την Αγγλία, γεγονός που εντείνει το μπέρδεμα στην ούτως ή άλλως απίστευτα μπερδεμένη δισκογραφία του. Την παραγωγή έχει αναλάβει ο Stu Cook των Creedence Clearwater Revival και είναι έτοιμος από το 1979, αλλά κυκλοφορεί το 1981. Σε μία ακόμα από τις περίεργες στροφές της σταδιοδρομίας του Erickson, μεταδίδει ο ίδιος σχεδόν ολόκληρο το δίσκο ως καλεσμένος σε ραδιοφωνική εκπομπή, πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Ως αποτέλεσμα, κυκλοφορεί ακόμα μία έκδοση, πέραν από την επίσημη, συνήθως τιτλοφορούμενη απλώς με το όνομα του συγκροτήματος, η οποία και περιλαμβάνει αποσπάσματα από την εκπομπή. Η επανέκδοση της εταιρίας Sympathy For The Record Industry με τίτλο "The Evil One (Plus One)" περιέχει και τις δύο αυτές εκδοχές.

Μέσα από το "Evil One" αρχίζει να χτίζεται ο μύθος του Roky Erickson. Μουσικά η προσφορά του είναι αδιάψευστη. Τα "Two Headed Dog", "I Think Of Demons", "Bloody Hammer", "Stand For The Fire Demon", "I Walked With A Zombie", "Night Of The Vampire" και φυσικά "Cold Night For Alligators" είναι από τις ξεχωριστές στιγμές της καριέρας του. Αναδεικνύουν επιπλέον το προφίλ του βασανισμένου μυαλού του που βρίσκεται χαμένο κάπου ανάμεσα σε επιστημονική φαντασία, φτηνές ταινίες τρόμου και θρησκοληψία.  

Παρόλο που η δεκαετία μουσικά ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, το «καμένο» μυαλό του Erickson διαρκώς χειροτέρευε, με αποκορύφωμα κάπου στο 1982, όταν και επίμονα ισχυριζόταν ότι το σώμα του έχει καταληφθεί από έναν Αρειανό. Ακόμα και έτσι όμως, στα μέσα της δεκαετίας (εν μέσω bootlegs και συλλογών) κυκλοφορούν δύο πολύ αξιόλογοι δίσκοι, οι οποίοι ουσιαστικά αποτελούν τη συνέχεια της επίσημης δισκογραφίας του. Το "Don't Slander Me" περιλαμβάνει κάποια τραγούδια που είχαν ηχογραφηθεί και στο παρελθόν, όπως τα "Bermuda" και "Starry Eyes". Έχει όμως και στιγμές που δε θα βρεθούν πουθενά αλλού, όπως το "Burn The Flames", η παρουσία του οποίου και μόνο εξυψώνει το άλμπουμ σε απαραίτητη προσθήκη. Κατά τα άλλα, το rock 'n' roll ύφος του δίσκου, με την κρύα '80s παραγωγή, ξενίζει λίγο και δεν ανταποκρίνεται στα επίπεδα του "Evil One". Αντίθετα, το "Gremlins Have Pictures", παρότι είναι λιγότερο ομοιογενές, εναλλάσσοντας περιόδους, συνοδευτικές μπάντες, ακόμα και ζωντανές ή στούντιο ηχογραφήσεις, δεν έχει ούτε μία αδύναμη στιγμή. Ουσιαστικά, από τη δεκαετία αυτή μόνο αυτά τα δύο έργα μπορούμε να κρατήσουμε ως προσθήκες στη δισκογραφία του.

H Ελπίδα
Γενικά η δεκαετία αυτή περνάει με τον Erickson λίγο πολύ να βουλιάζει στην ανυποληψία και να θεωρείται από τους περισσότερους καμένο χαρτί, με σποραδικές εμφανίσεις και ηχογραφήσεις να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται στα δισκοπωλεία, στις οποίες ο ίδιος έχει από μικρή έως ανύπαρκτη ανάμειξη. Το 1989 αναπτύσσει μία εμμονή με την αλληλογραφία (όχι τη δική του, γενικά) και κατηγορείται από τους γείτονές του ότι τους κλέβει τα γράμματα. Οι κατηγορίες τελικά αποσύρονται. Ο ερχομός της δεκαετίας του '90 όμως δείχνει κάποιο φως στον ορίζοντα. Καταρχήν, πολλά και καταξιωμένα συγκροτήματα αρχίζουν ανοιχτά να τον αναγνωρίζουν ως βασική επιρροή τους, ενώ κυκλοφορούν και άλμπουμ-φόροι τιμής στη δουλειά του, όπως το "Where The Pyramid Meets The Eye", με συμμετοχές από τους The Jesus And Mary Chain μέχρι τους ZZ Top του συντοπίτη και θαυμαστή του Billy Gibbons και από τους REM μέχρι τον Julian Cope. Επιπλέον, το 1993 σημαδεύεται από την πρώτη ζωντανή εμφάνιση του βετεράνου (πλέον) μουσικού στα Austin Music Awards, ενώ ο drummer των Butthole Surfers βάζει στόχο να επαναφέρει δισκογραφικά τον Roky, εκπληρώνοντας ταυτόχρονα και ένα όνειρό του, να παίξει με το ίνδαλμά του. Το "All That May Do My Rhyme", που προκύπτει με τη βοήθεια και των υπολοίπων μελών των Butthole Surfers, τυγχάνει θετικής υποδοχής, αν και πρόκειται για κάτι πολύ μακρινό από το παρελθόν του, με ακουστικές, σχεδόν country folk εκτελέσεις κυρίως ήδη γνωστών τραγουδιών. Χαιρετίζεται πάντως ως η επιστροφή του στην πραγματικότητα, καταφέρνει να του εξασφαλίσει ένα εισόδημα που του είχε λείψει μετά από την εκμετάλλευση και το «άρμεγμα» της προηγούμενης δεκαετίας, αν και το μυαλό του είναι αλήθεια ότι είχε μερικά βήματα ακόμα να κάνει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η επανένταξη

Το 1999, όπως προείπαμε, προκύπτει η συγκινητική αλλά και μουσικά ενδιαφέρουσα συλλογή "Never Say Goodbye". Το 2001, ο αδερφός του καταφέρνει να εξασφαλίσει τη νομική εκπροσώπησή του και ιδρύει έναν οργανισμό που διαχειρίζεται τα πνευματικά του δικαιώματα, τις περιπλοκές των συμβολαίων του αλλά και κυριότερα φροντίζει να του παρέχεται η καλύτερη ιατρική φροντίδα που είχε ποτέ, καταφέρνοντας να ελέγξει τις σχιζοφρενικές του τάσεις. Τέσσερα χρόνια μετά ο Roky Erickson είναι σε θέση να δώσει την πρώτη του ολοκληρωμένη συναυλία μετά από 20 χρόνια, στο γνωστό φεστιβάλ Austin City Limits. Συνεχίζει με μικρές περιοδείες και συναυλίες ανά τον κόσμο, ενώ το 2008 παίζει με δύο ήδη καταξιωμένα συγκροτήματα, τους Okkervil River και τους Black Angels. Με τους πρώτους φέτος κυκλοφόρησε και ένα εξαιρετικό άλμπουμ, μετά από 15 χρόνια δισκογραφικής απουσίας, και περιοδεύει εκ νέου. Περισσότερα για αυτό εδώ.

Happy End

Η ιστορία ενός επαναστατημένου νέου, που, πηγαίνοντας κόντρα στην κοινωνία που ζούσε, κάνει όλες τις λάθος επιλογές και τις πληρώνει ακριβά, μόνο και μόνο για να αναγεννηθεί από τις στάχτες του, μπορεί να ακούγεται σα σενάριο κακής αμερικάνικης ταινίας. Όμως αποδεδειγμένα η κοινωνία μας θέλει τους καλλιτέχνες της τραγικούς και βασανισμένους, σαν κάτι να της χρωστάνε και αυτή να είναι η πληρωμή της. Ο Roky Erickson δεν είναι απλά ένας μικρός rock 'n' roll μύθος, είναι μία από τις θεμέλιες πέτρες στις οποίες χτίστηκε όλη η φιλοσοφία του «rock τρόπου ζωής» αλλά και μία τρανή απόδειξη ότι κάποτε, όταν το rock ήταν ακόμα επικίνδυνο, πολεμήθηκε και μέτρησε τις απώλειές του σε ανθρώπινες ζωές. Ένα είναι το σίγουρο, το Σάββατο 4/12 θα είμαστε εκεί να προσκυνήσουμε μία από τις σημαντικότερες rock προσωπικότητες που έπαιξαν ποτέ στην Ελλάδα, ένα όνειρο που για πολλούς από εμάς έμοιαζε άπιαστο. Και μην ξεχάσετε στο τέλος να «click your fingers applauding the play»...

Κώστας Σακκαλής 

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2015

Radio Moscow - The Great Escape of Leslie Magnafuzz (2011)

Radio Moscow is an American psychedelic rock band from Story City, Iowa. Formed in 2003, the band currently features singer-guitarist Parker Griggs, bassist Anthony Meier and drummer Paul Marrone. Signed to Alive Naturalsound Records, the trio has released five full-length albums as of June 2014.

The Great Escape of Leslie Magnafuzz is the third studio album by American psychedelic rock band Radio Moscow. Released on October 11, 2011, it was recorded, mixed and mastered at California's Prairie Sun Recording Studios, produced by frontman Parker Griggs.


Upon returning to Iowa, Luke McDuff was brought in as the new bassist of the group.[1] They recorded the band's debut album in 2006, with Auerbach handling production duties;[2] Radio Moscow was released in February 2007.[3]Shortly after the release of the album, McDuff was replaced by Zach Anderson.[1]

Since 2007, Radio Moscow have toured many regions of the world, with a number of live drummers including Keith Rich, Todd Stevens and Paul Marrone.[1] The band's second album Brain Cycles was released in April 2009, this time self-produced by the band.[3] Radio Moscow later released their third album The Great Escape of Leslie Magnafuzz in October 2011.[4] A previously unreleased album entitled 3 & 3 Quarters, recorded in 2003 and featuring Schoonover only, was released in April 2012.[5] Zach Anderson and Cory Berry went on to form Blues Pillsin Sweden.

On their official website Radio Moscow announced that they plan on releasing their fourth studio album sometime in 2013. Bassist Billy Ellsworth left the band in July, and was replaced with Anthony Meier. On July 15, 2013 the band announced that they were happy with the progress of their new album and planned to 'road test' them in Europe. On The 11th of December 2013 it was announced that the band was set to begin recording their latest album this month. The album was completed by the 22nd of January 2014. On February the 11th the band announced their fourth album is to be called Magical Dirt. The album was released on the 17th of June 2014.

Musical style and influence

Radio Moscow are often compared stylistically to blues rock bands from the 1960s and 1970s, particularly fellow power trios like Cream, The Jimi Hendrix Experienceand Blue Cheer.[6][7] Reviewing the band's self-titled album for music website AllMusic, Greg Prato described the group's sound as "a throwback to the classic rock of the '70s", comparing certain songs to artists such as Ram Jam, The Allman Brothers Band and The Jeff Beck Group.[8] Following the release of Brain Cycles, Radio Moscow have also been cited as an example of the stoner rock genre.

Track listing


1. "Little Eyes" 4:46
2. "No Time" 3:47
3. "Speed Freak" 3:14
4. "Creepin'" 3:28
5. "Turtle Back Rider" 4:19
6. "Densaflorativa" 3:31
7. "I Don't Need Nobody" 4:55
8. "Misleading Me" 3:54
9. "Summer of 1942" 2:59
10. "Insideout" 5:12
11. "Deep Down Below" 5:06
12. "Open Your Eyes"