Free Shoutcast HostingRadio Stream Hosting

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Allochiria - Throes (2017)



01. Thrust
02. Little Defeats, Tiny Victories
03. Cracking Fractals
04. Lifespotting
05. Counting Fives
06. Denouement

download

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Οι Ελφες - Jorge Louis Borges - Το βιβλίο των φανταστικών όντων




Οι έλφες είναι σκανδιναβικής καταγωγής. Δεν γνωρίζουμε πολλά για την εξωτερική τους εμφάνιση. Μόνον ότι είναι μικροσκοπικές και κακορίζικες. Αρπάζουν ζώα και παιδιά άλλα ικανοποιούνται και με μικρότερες διαβολιές. Στ' αγγλικα, μια τούφα μπλεγμένα μαλλιά την είπαν ''elflock'' γιατί ο κόμπος αποδόθηκε σε ζαβολιά που τάχα έκαναν οι Ελφες. Ένα αγγλοσαξονικο ξόρκι που, εξ όσων γνωρίζουμε, ανάγεται στους ειδωλολατρικούς χρόνους, αποδίδει στις Έλφες την κακή συνήθεια να εκτοξεύουν από μακριά κάτι μικροσκοπικά σιδερένια βέλη, τα οποία τρυπάνε το δέρμα χωρίς ν' αφήνουν ίχνη και προκαλούν αιφνίδιους και σουβλερούς πονους. Στη Νεότερη Έδδα γίνεται μια διάκριση ανάμεσα στις φωτεινές και στις σκοτεινές Έλφες:'' Οι φωτεινές αστράφτουν πιότερο κι από ηλιαχτίδα, οι σκοτεινές είναι πιο μαύρες κι από το κατράμι''. Η γερμανική λέξη για τον εφιάλτη είναι ''Alp",η ετυμολογία την αποδίδει στη λέξη "elf", επειδή ήταν κοινή πεποίθηση κατά τους χρόνους του Μεσαίωνα ότι οι Έλφες κάθονταν βαριά πάνω στο στήθος του κοιμισμένου, κάνοντας να βλέπει άσχημα όνειρα.



Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Η ευγένεια υποχρεώνει - J.L.Synge "Ιστορίες της Σκακιέρας"

   Ένα βράδυ, ο Μπλογκς και ο Σνογκς έπαιζαν σκάκι. Ήταν εξίσου κάλοι παίχτες και έτσι ήταν ένα συγκλονιστικό παιχνίδι χτυπημάτων και αποκρούσεων. Η τύχη όμως γύρισε κατά του Σνογκς. Βρέθηκε στριμωγμένος, με το ματ έτοιμο σε λίγες κινήσεις. Είχε χάσει τους αξιωματικούς του. Του είχαν μείνει οι ίπποι, μα εκείνη τη στιγμή του ήταν άχρηστοι. Η άμεση ήττα τον κοιτούσε κατάφατσα.
   Στο μεταξύ ο Μπλογκς έριχνε ματιές στον αντίπαλο του, καταπιέζοντας ευγενικά την έξαρση του για την επερχόμενη νίκη του, διότι ο Μπλογκς ήταν ένας τζέντλεμαν από τους καλύτερους. Είδε τον
Σνογκς να κινεί το χέρι του προς τον έναν από τους δυο ίππους κι αναρωτήθηκε τη κίνηση θα έκανε.
Τότε με τεράστια έκπληξη, είδε τον Σνογκς να κινεί τον ίππο του σαν να ήταν αξιωματικός,και να τον βάζει στο τετράγωνο όπου στεκόταν η βασίλισσα του Μλογκς. Ο Σνογκς πήρε την βασίλισσα απο την σκακιέρα και κοίταξε τον Μπλογκς.
   "Ήταν μια πολύ καλή επίθεση, φιλαράκο" ειπε. "Συγνώμη που σ' τη χαλάω με αυτό τον τρόπο."
Ο Μπλογκς αιφνιδιάστηκε. "Κοίτα εδώ, παλιόφιλε" είπε στον Σνογκς, "έκανες ένα μεγάλο λάθος.
Κίνησες τον ίππο σαν να ήταν αξιωματικός!"
    "Το ξέρω", απάντησε ο Σνογκς. "Έπρεπε να το κάνω. Η κατάσταση γινόταν πολύ δύσκολη για μένα. Εξαλλου", συνέχισε, γέρνοντας πίσω κι ανάβοντας τσιγάρο, "οι κινήσεις στο σκακι είναι συμβατικές. Αυτές οι φιγούρες δεν είναι πάρα κομμάτια άπω ελεφαντόδοντο.Εγώ τα κάνω να κάνουν
αυτό που θέλω να κάνουν. Μάλιστα, κάποτε ήμουν σε πολύ άσχημη θέση, έκανα αυτό με τη βασίλισσα μου,Και σηκώνοντας τη βασίλισσα, την κίνησε κυκλικά πάνω στην σκακιέρα. Ύστερα έμεινε αμίλητος, χαμογελώντας και καπνίζοντας.
      Ο Μπλογκς τον κοίταξε επίμονα για μια στιγμή. Ύστερα σηκώθηκε και βγήκε απο το δωμάτιο. Όταν συναντήθηκαν στο δρόμο, δυο μέρες μετά ο Μπλογκς προσπέρασε κοιτάζοντας ψηλά στον αέρα.
      Αυτό συνέβη το 1930. Το 1940, ο Μπλογκς ήταν στο Λονδίνο. Ενώ τα γερμανικά βομβαρδιστικά πετούσαν πάνω από τα κεφάλια τους, ο Μπλοκς κάθισε να παίξει το αγαπημένο του παιχνίδι μ' ενα φίλο(όχι τον Σνογκς φυσικά). Μια βόμβα έπεσε εκεί κοντά κι έσπασε το παράθυρο. Ένα πολύ μικρο θραύσμα από εμπρηστικό υλικό, που φλεγόταν ακόμα, πετάχτηκε μέσα από ένα σπασμένο παράθυρο
και προσγειώθηκε στη σκακιέρα.
    Εκείνη την στιγμή ο Μπλογκς είχε το χέρι του πάνω σ' έναν απο τους ίππους του κι ετοιμαζόταν
να τον κινήσει. Κοίταξε το τετράγωνο της σκακιέρας όπου είχε πέσει και καιγόταν ακόμη το μικρο θραύσμα. Αυτό το τετράγωνο δεν ήταν μέσα στην κίνηση του ίππου. Άλλο αν ήταν αξιωματικός!
Τότε θα πατούσε μ' αυτών το θραύσμα και θα το έσβηνε!
Ο πειρασμούς ήταν μεγάλος. Ξαφνικά όμως θυμήθηκε το πρόσωπο του Σνογκς. Εκτέλεσε αποφασίστηκα την κίνηση του ίππου, όπως αρχικά είχε σχεδιάσει. Η σκακιέρα έπιασε φωτιά,το τραπέζι έπιασε φωτιά κι ολόκληρο το δωμάτιο άρχισε να καίγεται. Ο κακόμοιρος ο Μπλογκς κάηκε ζωντανός και τίποτε δεν έμεινε απ' αυτόν, εκτός από την ανάμνηση ενός τζεντελμαν που έπαιζε πάντα άψογα το το παιχνίδι.



Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Η μέρα των σοφών

Η μέρα των σοφών
το τέλμα της ιστορίας
σκέψεις των μικρών
η αρχή της αυτοχειρίας

Γάντζοι και αόρατα σπαθιά
ρολόγια και η ώρα να μετρά

Σινιάλο ενός βυθισμένο πλοίου.....

Κουστουμαρισμενα ανθρωποειδή
τροφή συλλέκτη
γουρούνια για σφαγή
σφαγή για τα γουρούνια

Πόλεμος στο κράτος
σκώληκες νανουρίζουν
αιχμάλωτοι στο δάσος
πεταλούδες τριγυρίζουν

Ελευθερία στα μισά της διαδρομής!

Η μέρα των σοφών τυράννων
δυναστεία των ανθρωποφάγων
καλλιτεχνια με την πατούσα
μη πατάς την βρομούσα

Το φως της επίγνωσης
το τέλμα της λύτρωσης
μια σφαίρα και ένα μπουκάλι
σίγουρο τέλος για ένα βράδυ,

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Αναζητώντας Ιδανικά -Έντουαρντ Ροζενταλ (Επανάσταση "χωρίς όχθες")

Απόσπασμα από το βιβλίο - Αναζητώντας Ιδανικά -Έντουαρντ Ρόζενταλ 

1η εκδοση 1980

Επανάσταση "χωρίς όχθες"

   "Η επανάσταση σήμερα δεν πρέπει να μοιάζει με τις παλιότερες το μοντέλο της θα πρέπει να το δημιουργήσουμε", γράφει ο Γκαροντί. Και εννοεί όχι τις διάφορες μορφές που παίρνει η επανάσταση στη κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά το ίδιο της το περιεχόμενο.
    Ο Γκαροντί πιστεύει πως η επανάσταση σήμερα σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ναι "αποτέλεσμα διαμορφωμένων συνθηκών"πως "το κύριο πρόβλημα δεν είναι να διαπιστωθεί η στιγμή που το άθροισμα των διαφόρων αντιθέσεων θα δημιουργήσει επαναστατική κατάσταση".Κι ότι γενικά η ίδια η επαναστατική κατάσταση είναι σήμερα "μια μακρόχρονη διακοπτόμενη διαδικασία"
    Έτσι ο Γκαροντί δημιούργησε μια ακόμα "θεωρία" "χωρίς όχθες".Τούτη τη φορά απέραντη έχειγίνει στον Γκαροντί η ίδια η επανάσταση.
    Η επιστημονική θεώρηση της επανάστασης, που την ανάγκη της την υπογράμμισαν πολλές φόρες ο Μαρξ, ο Ενγκελς, ο Λένιν, απαιτεί την ύπαρξη πολιτικού επιτελείου των επαναστατικών δυνάμεων και το επιτελείο αυτό είναι το κομμουνιστικό κόμμα.
   Με μια όχι και τόσο πρόσφατη επιστολή του στον Ζαν Πωλ Σαρτ, ο Γκαροντί έλεγε, οτι "το προλεταριάτο μπορεί αν δράσει σαν τάξη, μόνο ενωμένο σε δικό του πολιτικό κόμμα" και πως
"όταν ο εργάτης αρνείται την ενιαία και συνειδητή οργάνωση της τάξης του, τότε πέφτει κάτω από την επίδραση της αστικής ιδεολογίας".
   Τώρα όμως, προσπαθεί να μας  διαβεβαιώσει ότι η θεωρία να εισάγεται στις μάζες η συνείδηση έχει παλιώσει πια οριστικά, κι ότι η προετοιμασία της επαναστατικής κατάστασης μπορεί να γίνει"μόνο αν μπει τέρμα σ' αυτή την τάση να βλέπουμε αμοιβαία σχέση ανάμεσα στο αυθόρμητο και
στο συνειδητό".
     Μόνο σ' αυτή την περίπτωση, κατά την γνώμη του Γκαροντί, η επανάσταση θα οδηγήσει στη δημιουργία νέας δομής αυτοδιοικούμενου σοσιαλισμού σύμφωνα με τον Μαρξ. Όλοι οι άλλοι, αν ακούσουμε τον Γκαροντί ενεργούν όχι σύμφωνα με τον Μαρξ. Μια τέτοια μομφή είναι πολύ χαρακτηριστική , τον τελευταίο καιρό έχει γίνει το αγαπημένο επιχείρημα των θεωρητικών του αντικομμουνισμού, που κατηγορούν τους μαρξιστές ότι οι ενέργειές τους δεν είναι σύμφωνες με τον Μαρξ, αφού, ειδικότερα , δεν θάβουν το κράτος, δεν καταργούν το κομμουνιστικο κόμμα, δεν εφαρμόζουν σήμερα κιόλας την κομμουνιστική αυτοδιοίκηση.
     Ο Μαρξ ωμός μελετώντας τα μαθήματα από την Παρισινή Κομμούνα, έγραφε: "Η εργατική τάξη δεν περίμενε θαύματα από την κομμούνα...Η εργατική τάξη ξέρει ότι, για να πετύχει την απελευθέρωσή της και ταυτόχρονα να φτάσει σε κείνη την ανώτερη μορφή, προς την οποία τείνει ασυγκράτητα η σύγχρονη κοινωνία χάρη στην οικονομική της ανάπτυξη, θα χρειαστεί να αντέξει μακρόχρονιο αγώνα, να περάσει ολόκληρη σειρά ιστορικών διαδικασιών, που θα αλλάξουν τελείως και τις συνθήκες και τους ανθρώπους"
     Ολόκληρη σειρά ιστορικών διαδικασιών! Έτσι έθετε το ζήτημα ο Μαρξ. Ενώ ο Γκαροντί γκρινιάζει πως μισός αιώνας σοβιετικής εξουσίας δεν οδήγησε στο ιδανικό της αυτοδιοικούμενης ένωσης των ανθρωπων. Και δεν θέλει φυσικά, να δει ότι ο σοβιετικός λαός στη διάρκεια της μεταμορφωτικής του δραστηριότητας άλλαξε τις καταστάσεις της ζωής,ότι στη διάρκειά της κομμουνιστικής οικοδόμησης αλλάζει και τον ίδιο τον άνθρωπο, προετοιμάζοντας τον βαθμιαία για αυτοδιοιήκηση σε όλους τους τομείς της ζωής της κοινωνίας.
       Ξεσπαθώνοντας ενάντια στο κομμουνιστικο κόμμα, ο Γκαροντί θέτει το επαναστατικό κίνημα σε εξάρτηση απο τους μεμονωμένους διανοούμενους που με τη βοήθεια της ''απελευθερωμένης συνείδησης"προσπαθούν να επιβάλουν στο κίνημα διάφορα κοινωνικά μοντέλα.
       Και λίγα λόγια για το μοντέλο που κατασκεύασε ο ίδιος ο Γκαροντί . Ο συγγραφέας της "εναλλακτικής λύσης" ισχυρίζεται πως εκείνος έχει δημιουργήσει τη δική του "θεωρία" αποκρυπτογραφώντας τον αρνητισμό της σύγχρονης νεολαίας κι ανακαλύπτοντας ότι "η μειοψηφία μπορεί να σπάσει τις αλυσίδες και να ανοίξει προοπτικές, δίνοντας το σκαρίφημα του ζητούμενου μοντέλου".
      Ώστε, λοιπόν, ο Γκαροντί περιγράφει θεωρητικά εκείνο που η νεολαία το νιώθει, το δημιουργεί, αλλά δεν μπορεί να το ερμηνεύσει. Αρνούμενος όπως και ο Μαρκούζε, να δει το μέλλον σαν συνέχιση του παρελθόντος , ο συγγραφέας της "εναλλακτικής λύσης" κατασκευάζει το δικό του κοινωνικό μοντέλο κυριολεκτικά σε κενό τόπο:"Όλα περιμένουν την ανακατασκευή τους, που πρέπει
να γίνει παίρνοντας τα προβλήματα σε κείνη τη μορφή που μας τα άφησαν οι άνθρωποι βγαίνοντας από τη νεολιθική εποχή"
      Γιατί ακριβώς από τη νεολιθική εποχή; Μα γιατί απαντάει ο Γκαροντί, στα τελευταία εβδομήντα χρόνια έγιναν στην τεχνολογία τόσο μεγάλες ποιοτικές αλλαγές, που δεν είχαν γίνει στις 6000 χρόνια
που προηγήθηκαν!
      Ιδιαίτερα εντυπωσιάζεται ο Γκαροντί από τη διαφορά στις ταχύτητες. Οι ορδές του Μ. Αλεξάνδρου μετακινούνταν, όπως λογάριασε ο Γκαροντί, με την ίδια ταχύτητα που μετακινούνταν οι στρατιές του Καίσαρα ή του Ναπολέοντα. Η ατμομηχανή και τα πρώτα αεροπλάνα επιτάχυναν αυτά την κίνησή περίπου πέντε φορές. Ενώ σήμερα έχουμε υπερηχητικά αεροπλάνα, πυραύλους, συγχροφασοτρόνια.
      Αυτό ακριβώς, θεωρεί ο Γκαροντί, όσο ποτέ παλιότερα στα προηγούμενα 6000 χρόνια, έθεσε σε
αμφισβήτηση τα προβλήματα της εκκλησίας, του σχολείου, του κράτους, της οικογενείας, άλλαξε της αντίληψης για την εργασία και την ιδιοκτησία, για την πολίτικη και την ηθική , για την κουλτούρα και την τέχνη.
      Κι έτσι τα θεμελιακά πολιτικά και πνευματικά προβλήματα της ζωής μπαίνουν σε άμεση εξάρτηση από τις διαφορές της ταχύτητας της κίνησης.
       Η ιστορία, όμως, δεν είναι Φυσική. Και τηρώντας την ιστορική χρονολόγηση, δεν είναι και τόσο δύσκολο να προσδιορίσεις ότι τα προβλήματα του κράτους, της ιδιοκτησίας, της ηθικής, της τέχνης και άλλα, έστεκαν, και μάλιστα οξύτατα, μπροστά στην ανθρωπότητα, πολύ πριν εμφανιστούν οι υπερηχητικές ταχύτητες.
      Οι ιδέες για την τεχνολογία σαν την πανάκεια από όλα τα δεινά, υποστηρίζονται από πολλούς αστούς θεωρητικούς. Ο Ζ.Φ. Ρεβέλ ,για παράδειγμα, θεωρεί ότι η τεχνολογία μόνη της οφείλει να εξαφανίσει τις κοινωνικές αδικίες. Στον πολιτισμό των ηλεκτρονικών εγκεφάλων, κατά τη γνώμη του, απομένουν στην αρμοδιότητα των ανθρώπων μόνο τα πιο κοίνα, τα πιο προσιτά στην κατανόηση τους προβλήματα, που θα τα καταλαβαίνει ο καθένας , και κανένας πια δεν θα μπορεί με πρόσχημα την πολυπλοκότητα της τεχνολογίας, να σφετερίζεται την επιλογή- την όλο και πιο απλή- των σκοπών της ζωής.
      Κι αφού ειν' έτσι τότε την προνομιούχα θέση της τεχνοκρατίας θα μπορούν να την πιάσουν όλοι. Μήπως αυτό δεν είναι αυτοδιοίκηση; Πολύ εύστοχα παρατήρησε μ' αυτή την ευκαιρία ο Γάλλος κοινωνιολόγος Αλφρεντ Σοβί :Όταν κανένας έχει προβλήματα με την βρύση του, φωνάζει τον υδραυλικό, σαν τον πιάσει συνάχι, πάει στο γιατρό. Όταν όμως πρόκειται για ηλεκτρονικοί τεχνολογία όλα γίνονται εξαιρετικά απλά. Οι ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι βαφτίζονται καθολικά κατσαβίδια για τη λύση όλων των κοινωνικών προβλημάτων.
      Αιχμάλωτος σε ένα τέτοιο σχήμα βρίσκεται και ο Γκαροντί. Κατά τη γνώμη του, "Αντίθετα από την μηχανή του 19ου αιώνα, που έδωσε στον άνθρωπο το ρόλο του υπηρέτη και του μέσου για την εξυπηρέτησή της, η μηχανη του 20ου αιώνα μπορεί να ελευθερώσει τον άνθρωπο από όλα τα καθήκοντα που δεν αφορούν προβλήματα επιλογής των σκοπών".

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Εν αρχή ....


Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

JEFF BUCKLEY - Grace (1994)





Jeffrey Scott "Jeff" Buckley (November 17, 1966 – May 29, 1997), raised as Scott "Scottie" Moorhead,[1] was an American singer-songwriter and guitarist. After a decade as a session guitarist in Los Angeles, Buckley amassed a following in the early 1990s by playing cover songs at venues in Manhattan's East Village, such as Sin-é, gradually focusing more on his own material. After rebuffing much interest from record labels[2] and his father Tim Buckley's manager Herb Cohen,[3] he signed with Columbia, recruited a band, and recorded what would be his only studio album, Grace, in 1994. In 2004, Rolling Stone listed him at number 39 on their list of greatest singers of all time.[4]

Over the following two years, the band toured widely to promote the album, including concerts in the US, Europe, Japan, and Australia. In 1996, they stopped touring[5] and made sporadic attempts to record Buckley's second album in New York City with Tom Verlaine as producer. In 1997, Buckley moved to Memphis, Tennessee, to resume work on the album, to be titled My Sweetheart the Drunk, recording many four-track demos while also playing weekly solo shows at a local venue. On May 29, 1997, while awaiting the arrival of his band from New York, he drowned during a spontaneous evening swim, fully clothed, in the Mississippi River when he was caught in the wake of a passing boat; his body was found on June 4.[6]

Since his death, there have been many posthumous releases of his material, including a collection of four-track demos and studio recordings for his unfinished second album My Sweetheart the Drunk, expansions of Grace, and the Live at Sin-é EP. Chart success also came posthumously: with his cover of Leonard Cohen's song "Hallelujah" he attained his first number one on Billboard's Hot Digital Songs in March 2008 and reached number 2 in the UK Singles Chart that December. Buckley and his work remain popular[7]and are regularly featured in "greatest" lists in the music press.



Track listing
Original track listing
1. "Mojo Pin"  5:42
2. "Grace"  5:22
3. "Last Goodbye" Jeff Buckley[42] 4:35
4. "Lilac Wine" James Shelton 4:32
5. "So Real"  4:43
6. "Hallelujah" Leonard Cohen 6:53
7. "Lover, You Should've Come Over" Jeff Buckley 6:43
8. "Corpus Christi Carol" 2:56
9. "Eternal Life" Jeff Buckley 4:52
10. "Dream Brother" 5:26

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

In The Woods...- Pure (2016)





When I saw that I had a promo from a band called In The Woods I scarcely dared to believe that it could be from the legendary dark prog metallers behind releases like Strange In Stereo, and yet it was. Not only that, but these long time heavy metal heroes were able to put together an album that wasn't just impressive and immaculately constructed but also the sort of record that transcends many of the genre's paradigms in order to refine something grandiose and epic in scale. Pure is the sort of album that takes the modern prog polemic and runs it through its own ideas to create something truly beautiful. It's an album that understands the all encompassing glory of this kind of music and gives you a chance to sit back, chill out and light one up. In The Woods have come back from the grave to show that they are still the masters of forward thinking and elegantly pieced-together progressive metal with one of their strongest artistic statements to date.

Pure takes all that has made the band great over the years and brings it to its logical extreme. A particular shining star is James Fogarty, whose potent vocals, with their booming sense of bombast, is endlessly exciting to listen to, and gives the whole album a sense of NWOBHM magic. Pure offers a window to a brave new world, one where every small victory is a glorious triumph and any setback is the sort of struggle that leaves you shaking in your boots. In other words Pure is exactly that, an album that captures the purity of the genre. Of course, it's not without its faults. Being as over the top as they are the band occasionally runs into roadblocks. They've been away for a while and some of their execution doesn't quite do justice to the grandiose nature of the compositions. This is just a brutal reality but one that I think the band could rapidly move past with another album or two under their collective belts. There is definitely a sense of getting back on their feet… but the flashes back into old glories make the entire thing worth revisiting time and time again.

Ultimately a lot of my favorite bands have a direct lineage back to In The Woods, so it's hard for me to totally write off anything they do. Of course even without the context of their legend, Pure is an absolute motherfucker of a record. It's the kind of prog that I love: willing to embrace the silliness of the genre and full of epic arrangements that you will want to go back and pour over. These guys know exactly what they are doing and when they are on top of their game they write some of the most compelling prog that I have heard in years. Watching them grow, if they are truly back, is going to be a pleasure because as this record shows, In The Woods are still one of the great unknown bands of heavy metal history and are uniquely positioned to take the world on by storm.

Score: 8.5/10



1. Pure 07:21 Show lyrics
2. Blue Oceans Rise (Like a War) 05:41 Show lyrics
3. Devil's at the Door 05:47 Show lyrics
4. The Recalcitrant Protagonist 05:43 Show lyrics
5. The Cave of Dreams 04:55 Show lyrics
6. Cult of Shining Stars 05:55 Show lyrics
7. Towards the Black Surreal 07:01 Show lyrics
8. Transmission KRS 10:46 instrumental
9. This Dark Dream 07:18 Show lyrics
10. Mystery of the Constellations 07:02 Show lyrics


     


Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

J.J. Cale - The very best of




John Weldon "J. J." Cale (December 5, 1938 – July 26, 2013) was an American singer-songwriter, recording artist and guitarist. Though he deliberately avoided the limelight (being temperamentally averse to celebrity)[2] his influence as a musical artist has been widely acknowledged by figures such as Mark Knopfler, Neil Young and Eric Clapton, who described him as "one of the most important artists in the history of rock".[3] He is considered to be one of the originators of the Tulsa Sound, a loose genre drawing on blues, rockabilly, country, and jazz.

Many songs written by Cale have been recorded by other artists, including "After Midnight" and "Cocaine" by Eric Clapton; "Call Me the Breeze" by Lynyrd Skynyrd, John Mayer, Johnny Cash and Bobby Bare; "Clyde" by Waylon Jennings and Dr. Hook; "I Got The Same Old Blues" by Captain Beefheart, Lynyrd Skynyrd and Freddie King; and "Magnolia" by Beck, Lucinda Williams, Iron and Wine, Jose Feliciano and Ben Bridwell.

In 2008 he, along with Clapton, received a Grammy Award for their album, The Road to Escondido.

Tracklist

1 Call Me The Breeze 2:35
2 Crazy Mama 2:22
3 Magnolia 3:23
4 After Midnight 2:23
5 Lies 2:56
6 Midnight In Memphis 4:24
7 Cajun Moon 2:12
8 Rock And Roll Records 2:07
9 Cocaine 2:48
10 Hey Baby 3:11
11 I'll Make Love To You Anytime 3:12
12 Don't Cry Sister 2:13
13 Thirteen Days 2:49
14 Sensitive Kind 5:09
15 Carry On 2:18
16 Mama Don't
Arranged By – J.J. Cale 3:48
17 City Girls 2:49
18 Devil In Disguise 2:01
19 Don't Wait
Written-By – Christine Lakeland 3:09
20 Money Talks
Written-By – Christine Lakeland 4:19




download


   


Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Samsara Blues Experiment - Waiting For The Flood (2013)






Samsara Blues Experiment is a German band formed in 2007 by guitarist Christian Peters, as he left Terraplane
In spring 2008 the lineup was completed from various Berlin underground bands with guitarist Hans Eiselt, bassist Richard Behrens and drummer Thomas Vedder
Styles range from stoner, psych and folk influences to raga.

Tracklist

1 Shringara
2 Waiting For The Flood
3 Don't Belong
4 Brahmin's Lament

download



           

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

October: Ten Days That Shook the World - Sergei M. Eisenstein



Όταν ο κινηματογράφος είναι πράγματι Τέχνη!
Μια ταινία φόρος τιμής στους ήρωες της Οκτωβριανής Επανάστασης

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Fates Warning - Awaken the Guardian (1986)






Fates Warning is an American progressive metal band, formed in 1982 by vocalist John Arch, guitarists Jim Matheos and Victor Arduini, bassist Joe DiBiase, and drummer Steve Zimmerman in Hartford, Connecticut. Their early work was heavily influenced by new wave of British heavy metal, and was key in the development of American power metal.With each work the band developed into a pure progressive metal style. Fates Warning has experienced numerous line-up changes. From 1982 to 1996 — and temporarily in 2010 — Matheos and DiBiase were the only remaining original members of the band, with Matheos being the only constant member. Their current lineup consists of guitarists Jim Matheos and Frank Aresti, vocalist Ray Alder, bassist Joey Vera, and drummer Bobby Jarzombek. As a pioneer of the American progressive metal movement, Fates Warning rose to international fame in the 1980s and was ranked as one of the early "flagship bands of progressive metal" along with Queensrÿche, Dream Theater, Crimson Glory and Watchtower, who were responsible for creating, developing and popularizing that genre.

Fates Warning has released twelve studio albums, two live albums, one compilation album, one VHS, three DVDs (each of them features live concerts) and four demo tapes. The band experienced major American commercial success with the 1986 release of their third studio album, Awaken the Guardian, which peaked at number No. 191 on the Billboard 200, and became the first album released on Metal Blade to enter that chart. Their next three albums, No Exit (1988), Perfect Symmetry (1989) and Parallels (1991), were also successful; the first two peaked at No. 111 and No. 141 on the Billboard 200 respectively. Fates Warning's most recent studio album, Theories of Flight, was released on July 1, 2016.


Track listing

All tracks written by Jim Matheos and John Arch, except where noted.
No.TitleLength
1. "The Sorceress" 5:44
2. "Valley of the Dolls" 5:22
3. "Fata Morgana" 5:25
4. "Guardian" 7:33
5. "Prelude to Ruin" 7:23
6. "Giant's Lore (Heart of Winter)" (Arch, Frank Aresti) 6:00
7. "Time Long Past" (Matheos) 1:51
8. "Exodus" 8:39
Total length: 47:57

download